Państwo a prostytucja

Najtrudniejszą rzeczą jaką człowiek może zrobić, to przyznać się przed samym sobą, że popełnił błąd. Obraziłem wczoraj bardzo wiele osób, co wytknął mi Pan Mateusz Mikołaj Mikuczyński na profilu Pana Dariusza Dolczewskiego, radnego Platformy Obywatelskiej i kandydata tego ugrupowania do sejmu z okręgu warszawskiego. Tak bardzo mnie poruszyła argumentacja Pana Mateusza, że nie byłem w stanie spać dzisiejszej nocy i postanowiłem pokajać się jak na cywilizowanego człowieka przystało.

Otóż dyskusja dotyczyła zawodu jaki sprawiła mi Platforma Obywatelska, na którą głosowałem w poprzednich wyborach parlamentarnych, a której nie zamierzam więcej udzielać poparcia, z powodu niespełnienia obietnic wyborczych. W ferworze dyskusji o tym czego PO nie dokonała posunąłem się chyba za daleko, ponieważ użyłem słowa “biurwa” w odniesieniu do 100 000 zatrudnionych przez obecny rząd pracowników administracji publicznej. Było to nadużycie, ponieważ obraziłem bardzo dużą grupę społeczną, która wykonuje ciężki i bardzo użyteczny społecznie zawód, co Pan Mateusz wykorzystał, aby mnie obsztorcować i niejako sprowokować do napisania sprostowania i przeprosin jakie Państwo obecnie czytają.

Zdaję sobie sprawę z tego, że nie można porównywać pracy prostytutki do siedzącego na dupie urzędasa-nieroba, gdyż w przeciwieństwie do tego drugiego Panie (a czasem również Panowie, ale tu parytet chyba jeszcze nie obowiązuje) ryzykują swoim zdrowiem zarówno psychicznym jak i fizycznym, aby wyżywić siebie i swoją rodzinę. Ponadto miejsc, w których te Panie pracują, nie można w żaden sposób porównać do tego co panuje w administracji publicznej. Prostytutka zawsze jest uprzejma w stosunku do swojego klienta, który płacąc odpowiednią stawkę ma w asortymencie miłą i zazwyczaj profesjonalną usługę, jest obsłużony na cito i nie musi czekać kilku miesięcy w kolejkach jak to ma miejsce chociażby w służbie zdrowia, gdzie na artroskopię kolana trzeba czekać co najmniej pół roku.

Jak Państwo widzą nie mogę obrażać ludzi pracujących w domach, które nie bez powodu nazywają się publicznymi, porównując ich pracę do armii 700 tyś. darmozjadów traktujących nas obywateli nie jak klientów, ale jak zawracających głowę „petentów”. Rząd Donalda Tuska w ciągu 4 lat trwania kadencji zatrudnił w administracji państwowej ok. 100 tyś. swoich znajomych i krewnych, a pod koniec kadencji podniósł VAT w trosce o stan budżetu państwa. Warto wspomnieć, że średnia płaca pracownika administracji publicznej wynosi ok. 4 000 zł. Oznacza to, że w ciągu roku urzędnicy zatrudnieni przez obecną kastę nam panującą dostają z publicznej kasy ok. 4,8 MLD zł, a więc prawie tyle, ile według prognoz Ministerstwa Finansów mają wynieść roczne wpływy płynące z podwyżki VAT do 23% – 5,5 mld zł rocznie. Sumę tę należy oczywiście traktować jako bardzo optymistyczną, ponieważ z roku na rok z powodu efektu Laffera wpływy do budżetu z tytułu podatków zaczną spadać. Ludzie będą albo zamykać działalność gospodarczą albo zaczną przenosić się do nieopodatkowanej szarej strefy. Może się zdarzyć, że w ten sposób zostanie zamkniętych wiele domów publicznych w całej Polsce, a pracujące tam Panie (i Panowie) stracą źródło utrzymania.

Nie twierdzę przy tym, że każdy pracownik administracji publicznej nic nie robi. Problem tkwi w tym, że instytucje, które naprawdę są ważne dla poprawnego funkcjonowania Państwa są niedofinansowane, a w urzędach, które nimi zarządzają panuje chaos i bałagan. Takimi instytucjami użyteczności publicznej są oczywiście szkoły, szpitale, policja, a także media publiczne i byłoby wielką niesprawiedliwością jeśliby ludzie pełniący w nich służbę za psie grosze, musieli być marginalizowani na rzecz urzędników wypełniających druki i utrudniających życie normalnym obywatelom.

W związku z powyższym oświadczam, że nigdy więcej nie przyrównam szlachetnego zawodu kurtyzany do złodziei okradających nas wszystkich z naszych ciężko zarobionych pieniędzy.

Link do dyskusji pod wpisem Pana Dariusza Dolczewskiego.

Czekając na Godota

Często spotykam się z pewnego rodzaju niezrozumieniem ze strony znajomych mieszkających od urodzenia w mieście. Pochodzę z małej miejscowości, a problemy jakie obserwuję na prowincji są zupełnie abstrakcyjne, niezrozumiałe dla osoby, która całe życie wychowała się w miejscu posiadającym komunikację miejską, dostęp do Internetu, czy rozwiniętą infrastrukturę elektryczną. Celowo nie użyłem zaklęcia "na najwyższym światowym poziomie", ponieważ byłoby to kłamstwem - różnice pomiędzy krajami rozwiniętymi, a Rzeczpospolitą wyglądają podobnie jak różnice pomiędzy polskimi aglomeracjami, a resztą kraju.

Mieszkam w małej miejscowości na Mazowszu. Od najbliższego miasta powiatowego moja mieścina oddalona jest o ok. 20 km, a więc mniej więcej tyle ile wynosi odległość z jednego końca Warszawy, czy Krakowa na drugi. Takie odległości pomiędzy ośrodkami handlu i zakładami przemysłowymi w połączeniu z niską gęstością zaludnienia sprawiają, że bezrobocie jest bardzo duże. Ludzie, którzy nie mają ochoty marnować czasu na oglądanie telewizji i stanie cały dzień pod budką z piwem (bo o takie rozrywki jak pójście do kina jest trudno), muszą się przemieścić z miejsca zamieszkania do pracy, a te 20 km proszę potraktować jako odległość umowną, ponieważ do lokalnych zakładów przyjeżdżają ludzie aż z Radomia - niegdysiejszego miasta wojewódzkiego.

Problemem jednak nie jest sama odległość i gęstość zaludnienia, bo to raczej fakt zastany, który trudno zmienić ustawą, czy dekretem. Chociaż jak pokazuje historia takie przymusowe migracje się zdarzały, ale miały one raczej więcej wspólnego z zawieruchą wojenną i powojenną niźli z troską o sytuację materialną obywateli. Zagadnieniem, na które faktycznie wpływ ma państwo, władze państwowe i samorządowe, jest rozwój infrastruktury i komunikacji na terenach, które mają problem z dostępem do pracy i innych form spędzania wolnego czasu niż wspomniane wcześniej topienie smutków w kieliszku.

O tym, że infrastruktura drogowa jest w fatalnym stanie nie muszę w zasadzie przypominać, ponieważ każdy użytkownik dróg w Polsce zdaje sobie sprawę ze stanu jaki panuje od lat w tej dziedzinie, i to mimo przyspieszenia w tym aspekcie z powodu przygotowań do finałów Euro 2012. W związku z tym, że inwestycje w drogi lokalne, czy nawet wojewódzkie nie zostały włączone do projektu modernizacji państwa, projekt Euro 2012 nie ma żadnego wpływu na sytuację polskiej prowincji. Autostrady i obwodnice, które powstaną przed czy po roku 2012, będą służyły w istocie w znacznej większości do komunikacji pomiędzy dużymi ośrodkami takimi jak Gdańsk, Poznań, czy Katowice. Nie znaczy to oczywiście, że jestem przeciwnikiem postępu w tej dziedzinie - to sprawa równie istotna co ta, o której piszę w niniejszym artykule. Warto wspomnieć, że np. podróż koleją z Rzeszowa do Warszawy odbywałaby się zdecydowanie szybciej (o godzinę, może dwie) jeśliby istniało takie bezpośrednie połączenie.

Jeśli chodzi o komunikację na prowincji sytuacja jest absurdalna do tego stopnia, że zahacza o czarny humor. Niedawno w Nowym Mieście nad Pilicą miał miejsce słynny wypadek samochodu dostawczego, który to samochód nie wiadomo czemu wszystkie media w komunikatach informacyjnych określały mianem "busa". Z busem przystosowanym do przewożenia ludzi (czy nawet zwierząt) miał on tyle wspólnego co taboret z krzesłem elektrycznym. Jednak z jakiegoś powodu Ci ludzie zdecydowali się na podróż do pracy w takich warunkach. Powód ten to oczywiście koszt przejazdu, który ze względu na duże odległości jest zdecydowanie wyższy od dojazdu do pracy w gęsto zaludnionej Warszawie. Na domiar złego na Mazowszu nie funkcjonuje kolej, ponieważ albo jej nigdy nie było (ach ta Kongresówka), albo nieużywane tory zardzewiały po czym zostały rozkradzione przez "zbieraczy złomu".

Na koniec zostawiłem historię, która przydarzyła mi się wczoraj. Otóż jak zawsze w dzień roboczy czekałem na autobus do Grójca po godzinie 8:00 (jak większość ludzi dojeżdżających tą trasą mam wykupiony bilet miesięczny w grójeckim PKS-ie.). Z rozkładu jazdy wynika, że w dni robocze kursują przed godziną dziewiątą dwa autobusy tej linii. Proszę sobie wyobrazić zdziwienie ludzi zebranych na przystanku, marznących w siarczystym mrozie i czekających blisko dwie godziny na autobus do pracy niczym na becketowskiego Godota. Dziś dowiedziałem się, że te dwa połączenia zostały zlikwidowane na czas ferii zimowych. Okazuje się, że autobusami podróżuje tylko młodzież, a Ci ludzie czekający na przystanku siedzieli tam dla relaksu.

Oczywiście w tym czasie przejeżdżały autobusy do Grójca, ale PKS jest firmą skonstruowaną w podobny sposób co PKP i w podobny sposób rozdrobnioną. Jeszcze dwa lata temu mógłbym wsiąść do autobusu należącego np. do PKS w Końskich i dojechać do Grójca na bilecie miesięcznym kupionym na dworcu PKS w Grójcu. Dziś, mimo że obie firmy są spółkami skarbu państwa, aby dojechać do Grójca trzeba zapłacić przewoźnikowi z Końskich, którego nie obchodzi bilet kupiony u "konkurencyjnego" przewoźnika, mimo że właściciel jest ten sam i to na dodatek jest nim polski podatnik.

Pragnę również uświadomić wszystkim miastowym, że na prowincji brak prądu trwający kilka godzin zdarza się średnio co dwa tygodnie. I nie informuje o tym na czerwonym pasku TVN24 tudzież inna Superstacja - bo w sumie po co?

Link do artykułu na stronie autora.

Potrzebny jest bunt - rozmowa z Czesławem Bieleckim

RatujmyTrójkę: Czesław Bielecki - architekt, publicysta, polityk. W czasach PRL - opozycjonista, założyciel podziemnego wydawnictwa CDN, w latach 1997-2001 poseł na Sejm III kadencji z ramienia AWS. W wyborach samorządowych w 2010 powrócił do polityki jako bezpartyjny kandydat z ramienia PiS na prezydenta Warszawy.

Jest Pan członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, PEN Clubu, a przede wszystkim Stowarzyszenia Wolnego Słowa, do którego należą między innymi Bronisław Komorowski i Jan Dworak...

Czesław Bielecki: … I mnóstwo ludzi, którzy zajmowali się w Polsce robieniem czegoś dla wolnego słowa, a potem w wielu wypadkach o tym zapomnieli. Twórca Niezależnej Oficyny Wydawniczej Mirek Chojecki i Grzegorz Boguta to dla mnie w dziedzinie wolnego słowa zdecydowanie ważniejsze postaci z opozycji.

W 2007 roku SWS pisało ustawę dotyczącą ładu medialnego.

O ładzie medialnym pojawiało się dokładnie tyle samo ustaw co o ładzie przestrzennym. Tego drugiego nie można uzyskać bez utworzenia ładu własnościowego i twardego określenia w preambule, po co się taką ustawę tworzy oraz nie podając narzędzi, które sprawią, że nowa ustawa będzie lepiej regulowała daną dziedzinę niż poprzednia. W Sejmie RP brak takiego obyczaju, więc następuje inflacja legislacji, a nowe projekty aktów prawnych zaczynają służyć w wielu wypadkach wyłącznie zaistnieniu ich autorów.

Czemu w takim razie potrzebne są regulacje prawne?

W dziedzinie, którą się zawodowo zajmuję obowiązuje zasada “2+2”. Oznacza ona, że są dwa poważne powody planowania przestrzeni: zapobieganie rozpraszaniu zabudowy (oszczędność przestrzeni i pieniędzy) oraz ochrona terenów otwartych przed “zaśmiecaniem” budynkami. Służą temu dwa narzędzia: ograniczenia w dziedzinie praw użytkowania i zabudowy. Analogicznie w ustawie medialnej: rynek nie może być jedynym regulatorem. Przedstawienia teatralne wabią mniej reklamodawców niż filmy erotyczne, programy dziecięcie - mniej niż kierowane do dorosłych, a muzyka rozrywkowa jest bardziej popularna niż muzyka klasyczna. Istnieje jednak coś takiego jak misja publiczna i mówienie, że władza nie wie czym ona jest - jest po prostu śmieszne.

Następnym elementem jest informacja. Niedawno na konferencji poświęconej rozgłośni Radio Wolna Europa, nawiązałem do jej sztandarowej audycji „Fakty, Wydarzenia, Opinie”. Dzisiaj są opinie, długo, długo nic, potem wydarzenia, często nierzeczywiste, bo kreowane przez media. A na samym końcu fakty.

W wyniku takiego “informowania” i rezygnacji z funkcji edukacyjnych, w telewizji nie ma prawie w ogóle teatru, wartościowe filmy dokumentalne nie są dostępne w godzinach normalnej oglądalności, a zobaczenie filmu nominowanego do Oscara wymaga od widza nie lada wysiłku, bo nadawany jest on nad ranem.

I to można naprawić ustawą?

Oczywiście, że nie. Ustawa może dokonywać wyłącznie egzegezy fundamentalnych zasad, a to wystarczy określić w paru zdaniach. Może ona zwracać uwagę na to, aby obywatel był obiektywnie informowany, może dawać pierwszeństwo faktom i wydarzeniom je tworzącym, a także oddzielać je od komentarza i opinii. To jest tylko ogólna zasada, która w zupełności wystarczy - reszta jest kwestią egzekwowania tego przez władzę wykonawczą.

My w dyskusjach o ustawie medialnej wycofujemy się na zupełnie niezrozumiałe pozycje - cyzelowania mechanizmów wyboru gremiów, które wybiorą kolejne gremia. Innym przykładem takiego działania jest praca komisji parlamentarnych, nieważne czy chodzi o aferę Rywina, hazardową czy Smoleńsk: zajmowanie się przez komisję sumowaniem większości rządzącej w parlamencie zamiast faktami jest zaprzeczeniem sensu istnienia takiej komisji. Nieporozumieniem jest więc dyskusja dotycząca powołania apolitycznych członków jakiegoś ciała, ponieważ mogą oni nie być afiliowani przy danej partii, ale mimo wszystko być przez nią kierowani. Przykład: prezydent od objęcia urzędu jest bezpartyjny, lecz to czy będzie obiektywny zależy od tego jak rozumie swoją misję, a nie od złożenia legitymacji. Dlatego “zabezpieczanie” przed partyjniactwem i stronniczością poprzez delegowanie “bezpartyjnych fachowców” jest pozbawione sensu. Chodzi o etos, misję tego ciała, a my próbujemy kazuistyką legislacyjną przeskoczyć problem zasadniczy, czyli pewien zły obyczaj prawny.

Czyli od czasów PRL-u nic się nie zmieniło w legislacji, ponieważ nie było zmiany owych obyczajów prawnych?

Tajemnicą poliszynela jest, że rząd Platformy Obywatelskiej podważając autorytet mediów publicznych, zarzucając im spolityzowanie i stronniczość, de facto głosuje za mediami komercyjnymi, które niewątpliwie są stronnikami PO. Na szczęście jest w Polsce pewne parcie publiczności politycznej i nawet formacja o określonym znaku ideowym pewne fakty musi podawać, dla utrzymania wiarygodności. Jestem więc dalece odległy od interpretacji rzeczywistości, która by próbowała przyrównać te niedoskonałe, ale wolne media w Polsce do tego co było za czasów PRL-u.

Chciałbym odwołać się do pisma “Opinia”, które szczególnie powinno być bliskie prezydentowi RP, wydawanego przez Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela od 1976 roku, którego staropolskie motto brzmi: “z własnego prawa bierz nadania”. Oznacza to: nie czekaj na regulacje prawne - twoje własne prawa człowieka i obywatela, twoje niezbywalne prawo do wolności określają co wolno Ci robić. Żaden urzędnik, czy ciało ustawodawcze nie musi nadawać Ci praw, które posiadasz z natury jako osoba ludzka, a każdy kto manipuluje procedurami działa poza prawem i narusza prawo. Samo słowo “procedura” jest zresztą w języku polskim nadużywane. W języku angielskim i francuskim znaczy ono: “sprawdzony, skodyfikowany, zrutynizowany sposób dochodzenia do pewnego celu”. Jeśli zatem mówimy po francusku lub po angielsku: „procedura wyłonienia kierownictwa telewizji publicznej gwarantującej bezstronność realizacji misji” oznacza, że jest ona mierzalna skutkiem. Pod koniec, w wyniku selekcji tych ludzi i narzucenia im określonych regulaminów, zachowań - mogących mieścić się na połowie kartki A4 - łatwo można stwierdzić czy spełnili wspomniane wymogi, czy też wylądowali tam dżentelmeni i damy, którzy kierują instytucją emitującą niezmiennie coś ciekawego o godzinie pierwszej w nocy, lub zgoła nigdy, bo “takie są wymogi rynku i rentowności spółki”.

Okrężną drogą wróciliśmy do kwestii misji publicznej. W jaki sposób ją egzekwować?

Istnieje monitoring mediów publicznych i wiemy np. że jeśli następuje istotny społecznie fakt, to możemy stwierdzić, czy stronnicy różnych poglądów byli tam obecni. Nie ma to być mierzone ich udziałem w parlamencie, ponieważ, jak to dowcipnie powiedział profesor Bartoszewski, „prawda nie zawsze leży pośrodku - prawda leży tam, gdzie leży”. Wartościowa jednostka może mieć rację, a zbiorowość się mylić - dlatego ta pierwsza powinna być dopuszczona do głosu. Dopóki jest tak, że w Polsce są media, w których widoczne jest pełne spektrum poglądów, to można powiedzieć, że Polska jest krajem ludzi wolnych - jednak jeżeli oni sami się niewolą, to i sami ponoszą za to odpowiedzialność. Dlatego inicjatywa leżeć powinna po stronie obywateli, którzy powinni buntować się, tak jak Ci, którzy bronią dziś Trójki buntują się przeciwko wszechobecnej stronniczości i rugowaniu głosów zdrowego rozsądku, czy pewnych stanowisk oryginalnych.

Przykładowo. Dla mnie pozbawione jest sensu zastanawianie się czy Rosjanie przeprowadzili zamach. Trzeba za to zajmować się faktami, a w Rosji w przypadkowy sposób często ginęły nieprzypadkowe osoby (np. przy zachowaniu wszystkich proporcji Bolesław Bierut) - i z tym obiektywnym obrazem sytuacji liczyć powinien się każdy, kto planuje tam podróż. W przypadku podróży do Katynia, od strony logistycznej odpowiadał rząd, a za stronę grzecznościową - Kancelaria Prezydenta RP, to jasno wyznaczają określone regulacje. Media, które nie umieją podawać takich informacji są nierzetelne. Kierownictwo mediów publicznych powinno wyłącznie na to zwracać uwagę i umieć powiedzieć: „szkoda, że to nasz rząd nie dopilnował pewnych rzeczy, które doprowadziły do katastrofy”, zamiast „za katastrofę odpowiadają ci, których my nie lubimy” - bo to jest właśnie opinia i interpretacja.

Jeśli z kolei dyskutujemy o ZUS, zdrowiu, czy o demografii, nie może być tak, jak w znanym żydowskim dowcipie: „Ile jest 2x2? 4?”, na co pada pytanie: „a ile Pan chciał aby było?”, a można niestety powiedzieć, że całe nasze rozważanie o mediach do tego się sprowadza. Znany polski plakacista i grafik, Henryk Tomaszewski, w momencie wybuchu Solidarności po sierpniu 1980 r. zrobił taki plakat: „Żeby 2+2 zawsze było 4” - można ten plakat puszczać jako spot, bo naprawdę chodzi dokładnie o to. Jako obserwator sceny politycznej mogę powiedzieć, że tu w dalszym ciągu jest „A ile Pan by chciał, żeby było?”.

Deklaruje Pan, że Trójka jest jedynym radiem, którego jest Pan w stanie słuchać. Czy śledził Pan perturbacje w tym medium?

Czytałem bardzo celny artykuł Wojciecha Manna, który mówił miedzy innymi „odpieprzcie się od Trójki”. Bardzo mi się podobała Trójka jaką robił Skowroński i żałowałem, że doszło do konfliktu między nim a Niedźwieckim, ale takie spory personalne zawsze się mogą zdarzać.

Media są po to, aby kontrolować władzę i patrzeć, czy opozycja jest dla niej alternatywą. Najbardziej mnie boli w pozostałych stacjach mediów publicznych to, że się skomercjalizowały do poziomu jednolitej sieczki. Bardzo lubię słuchowiska, audycje, stałą publicystykę oraz lektury książek i uważam, za karygodną każdą rzecz, która je z radia ruguje. Nie dlatego, że jestem coraz ważniejszym - ze względu na starzenie się społeczeństwa - pokoleniem, stanowiącym tzw. target dla reklamodawców. Uważam, że ktoś kto przestał być targetem dalej ma prawo słuchać radia, mieć dostęp do wysokiej kultury.

Każda strona, w konflikcie o media publiczne mówi, że walczy o pluralizm. Uważa Pan, że ten pluralizm znajduje się w sferze faktów czy opinii?

To można obiektywnie zmierzyć. Upadek polskiej nauki w rankingu światowym ocenić można po ilości i miejscu cytowań naszych prac badawczych, źle prowadzoną politykę społeczną po największej ilości ludzi na zasiłku chorobowym, najmłodszych emerytach i rosnącym w niebezpieczny sposób deficycie budżetowym. Można obiektywnie zmierzyć, że w stosunku do pewnych zachodnich kanałów tematycznych, czy nawet naszych, jak Ale Kino, po prostu mamy dojmująco mało pewnej klasy dzieł sztuki, które są pokazywane w telewizji.

Gdy rozmawiamy z obcokrajowcami na temat funkcjonowania mediów publicznych w Polsce, opowiadamy jak politycy postępują w polskich mediach, jak zarządy składają się de facto z nominatów partyjnych, nasi rozmówcy reagują zdumieniem. Kolega z Norwegii przez długi czas nie był w stanie w ogóle zrozumieć istoty problemu, bo takie zachowania nie leżą w ich mentalności. Jak można zmienić obecną sytuację?

Cieszy mnie, że zauważacie problem, bo jesteście ludźmi młodymi i zdajecie sobie sprawę, że jest to dla Waszego pokolenia niebezpieczne. Moja rodzina polityczna – paryska “Kultura” i Jerzy Giedroyć - na samym początku konstytuowania się wolnej Polski mówili, że media mają pewną rolę edukacyjną.

Sytuacja w mediach publicznych jest odwzorowaniem degradacji polskiego parlamentaryzmu, ponieważ naprzeciwko siebie stają nie przeciwnicy, a wrogie armie. Media w sposób nieuprawniony używają sformułowania „wojna polsko-polska”. Jeżeli ja z Panami o czymś dyskutuję, to nie jest to wojna: to wymiana poglądów, ekspresja pewnego konfliktu interesów lub racji. Używanie słownika militarnego w stosunku do debaty publicznej jest nadużyciem i nieporozumieniem jest założenie, że kto pierwszy to zrobi będzie stygmatyzował oponenta. Podstawowym sensem parlamentu jest to, że ludzie spierają się aby wypracować najlepsze rozwiązania, konfrontować fakty, rozumowania, spekulacje i zapatrywania na przyszłość. Istnienie parlamentu pozbawiono tego sensu - teraz chodzi wyłącznie o przegłosowywanie dla zasady, jest maszynką do głosowania.

Kolejny nonsens polskiego parlamentaryzmu polega na tym, że sam parlament w zbyt dużym stopniu uczestniczy w pracach nad ustawami. Ustawy powinny być domeną pracy rządu, który powinien znajdować spójne rozwiązania, a parlament winien większością głosów je akceptować lub odrzucać. W efekcie majstrowania przy ustawach w toku prac legislacyjnych, coraz częściej są one wewnętrznie sprzeczne i pozbawione tego, od czego zaczęliśmy dyskusję - ostrza legislacyjnego. Ustawodawca zapomina po co w ogóle ten skalpel ostrzył, po co chciał nim operować.

Czy można uratować media publiczne nie zmieniając całości systemu, nie robiąc reformy ustrojowej – ze zmianą konstytucji włącznie?

To raczej błędny trop. W czasach komunizmu mówiliśmy często w opozycji, że system to nie tylko kompletnie anonimowa struktura i jej mechanizmy, ale także ludzie. Jeżeli totalitaryzm w Polsce był łagodniejszy niż w Rumunii i Rosji, to dlatego, że Polacy są ludźmi bardziej tolerancyjnymi i pozbawionymi pewnego typu fanatyzmu, “ortodoksyjnej konsekwencji” - część tego polskiego ducha udzieliła się także rodzimym komunistom. Nie znaczy to, aby zdejmować z nich odpowiedzialność za firmowany system, ale podstawową częścią systemu są ludzie, którzy się na coś godzą. Mówiąc “trzeba zmienić system”, trzeba raczej zmienić mentalność i obyczaje ludzi którzy będą korzystać z prawa.

Ale czy ten system nie wpływa na ludzi, na to w jaki sposób rozumują?

Oczywiście, to jedno z licznych znanych z socjologii i historii sprzężeń zwrotnych, ale wolałbym o tym mówić w stosunku do dziedzin bardziej technicznych i zdawałoby się bardziej wymiernych jaką jest samo funkcjonowanie administracji publicznej, w której od 21 lat odbywa się proces reorganizacji i zmiany struktur, ale nie zmienia się sposobu działania.

Istotę misji publicznej możemy definiować negatywnie. Nie polega ona na konkurowaniu z telewizją komercyjną w dziedzinie oglądalności, ale też nie oznacza kompletnego zanudzania ludzi w imię misji - najbardziej wzniosła katolicka, lub antykatolicka obróbka ideologiczna obywatela spowoduje, że otrzymamy kanał, którego nikt nie będzie oglądał. Nie chodzi też o bezkarność biurokratów, którzy narzucają społeczeństwu jakieś sposoby indoktrynacji, które nazywają “obiektywną i interesującą informacją o podstawowych rzeczach”. Przecież wiemy, że np. godziny emitowania w telewizji publicznej obrad Sejmu spowodowały kompletną deformację zachowań posłów.

Uważa Pan, że transmisje obrad Sejmu powinny zostać zdjęte z anteny?

Nie, ale też nie powinny one skłaniać posłów do wymądrzania się tylko na okoliczność pojawienia się na antenie, aby ich elektorat mógł zobaczyć jak naszczekali premierowi, albo obsobaczyli opozycję. Nie może też być tak, że telewizja nie informuje o zupełnie podstawowych zjawiskach globalnych. Dlatego namiętnie czytam gazety, ponieważ znajduję w nich informacje, które w dziennikach telewizyjnych nie występują, choćby były najistotniejsze na świecie. To, że Chiny mają 10 proc. wzrost PKB jest istotne. W czasach kiedy Polska miała PKB równe ¼ chińskiego, Chińczycy już budowali 5.000 km autostrad rocznie, czyli tyle ile Polska miała wybudować dróg przez te 20 lat. Polsce daleko do Chin, ale ministrowi Grabarczykowi jeszcze dalej do zrozumienia, że kilometr składa się z 1000 metrów, i że nie buduje się go dziś ręcznie i nie wozi furmankami w ramach szarwarku. Można powiedzieć, że rozumienie liczb - milionów i miliardów złotych, kilometrów, ton - jest jednym z elementów misji publicznych. Podatnik musi rozumieć, że Warszawa ma w tym roku budżet 13 miliardów złotych, w tym ponad 2 mld to zdolność kredytowa wynikająca z zaciąganego długu i niemal rok w rok Warszawa nie realizuje planów na 1 mld, bo te nie są przygotowane przez rosnące rzesze urzędników. Tymczasem choć w Ameryce mówi się “podatnik amerykański”, w Polsce wciąż nie mówimy “podatnik polski”.

Jeżeli były premier Jan Krzysztof Bielecki lekceważąco wypowiada się o wystąpieniu swojego byłego wicepremiera Leszka Balcerowicza, w którym ten mówi, że nie można po prostu wrzucić pieniędzy w jakąś czarną dziurę, i że ZUS to worek obietnic rządu, a nie instytucja finansowa, to należy z tym poważnie dyskutować. Dziennikarz - w tym wypadku Beata Michniewicz - powinien bardzo brutalnie zaatakować rozmówcę, tak jak atakuje nieraz w celu spowodowania mniejszej lub większej sensacji. To było akurat miejsce na bardzo ostrą dziennikarską interwencję – “czy Pan premier zmienił swoje zdanie na temat byłego wicepremiera i twórcy polskiej reformy monetarnej?” To są rzeczy, o których należy rozmawiać w sposób poważny.

Mam poczucie, że media uczestniczą w ogromnym spektaklu przykrywania faktów jednych przez drugie i rzeczy ważnych przez mniej ważne. Dlatego Polacy są w ogromnym stopniu niedoinformowani i niewiele wiedzą o globalnym społeczeństwie, w którym żyją. Jeśli Jan Krzysztof Bielecki mówi, że dziura budżetowa była niedoszacowana, to moim zdaniem dziura informacyjna, w której Polska się znalazła, ma już rozmiary niebezpieczne dla świadomości Polaków jako ludzi i jako obywateli.

Rozmawiali: Piotr Dopart i Jacek Tomczyk
Zdjęcia: Mariusz Redlicki

Grupa Ratujmy Trójkę zaprasza do wypowiedzi wszystkie chętne osoby związane z mediami - kontakt w sprawie wywiadu możliwy jest drogą mailową: piotr.dopart@ratujmytrojke.pl lub jjthompson@ratujmytrojke.pl

Źródło: www.ratujmytrojke.pl

Apocalypse Now!

Oni zaraz przyjdą tu

Skomlemy o dobicie, o Apokalipsę, która nie nadejdzie. Maszerujemy z pochodniami i wandejską pieśnią na ustach powtarzając za refrenem, że "oni zaraz przyjdą tu". Miesięcznice powtarzane skrycie od 1793 roku ujawnione w Państwie Polskim dopiero po upadku żelaznego anioła w najczarniejszy z czarnych poranków. Wzbudził on w polskich Apokaliptykach nadzieję na nadejście końca, w każdy dziesiąty dzień miesiąca wyglądamy krwawych aniołów zagłady, Napoleonów, Robespierre'ów i Kiszczaków. Oni jedynie mogą nas zbawić - bez Judaszów zbawienie nie jest możliwe.

Lubiłaś światło świecy - będziesz miała świece dwie

Chodzimy więc po chodnikach pokrytych stearyną, krzyczymy, że tylko pod tym znakiem Wandea jest Polską, a Polak jest Austriakiem. Krzyczymy do zbrojnych oddziałów "ukamienujcie nas", "ukrzyżujcie". Mamy swego proroka, któremu chcemy ofiarować męczeńską śmierć i miejsce po Jego prawicy. Wołamy "Jarosław", gdy widzimy krzyż, pragnąc kaźni, cierpienia. Polski maso-mesjanizm nie może znaleźć ujścia i wije się w konwulsyjnych spazmach cierpienia i błagania o miłosierny cios w plecy, przynoszący ulgę szelest spadającej gilotyny.

Jednak Najciemniejsza to nie Francja Robespierre'a, czy przynajmniej Serbia, gdzie przeciwnik ma twarz i wie co zrobić gdy mu się w nią pluje. Tu nie można nikogo wyzwać na pojedynek na ubitej ziemi, bo - jak pisał Herbert - tu błoto jedynie, w które tylko można się zapaść i czekać na dobicie.

Nóż ten był do chleba

Kiedy nie można liczyć na miłosierdzie rodaków - ratunek musi przyjść z zewnątrz. Wypatrujemy więc braci Słowian w nadziei na pomoc i bezwzględnych Teutonów, którzy ulżyliby w cierpieniu biednemu narodowi nowego Jeruzalem, które ma nadejść po męczeńskim dniu zagłady. Liczymy na nowy Potop, który zniszczy to co plugawe, a zostawi jedynie prawe i sprawiedliwe. Czekamy na roztopienie skandynawskiego lodowca, który pochłonie nasz nizinny kraj w powodzi krwi i rozpaczy.

Jednak wybawienie nie następuje. Cierpimy jak Tantal pomiędzy głazem, który w końcu musi spaść - a nie spada - a zatrutą rzeką, z której nie możemy zaczerpnąć samobójczego łyku wytchnienia. Umieramy więc w każdej sekundzie umrzeć nie mogąc. Czekamy przyjścia Bestii, która da nam zbawienie i wieczny spokój duszy po wieki wieków.

Amen

Bibliografia: Andrzej Stasiuk "Dziennik pisany później", Zbigniew Herbert "Bezradność", Władimir Sorokin "Lód"

Kto ma media publiczne - przegrywa wybory

Ta część społeczeństwa, która śledziła przez ostatnie miesiące perypetie związane z mediami publicznymi musi przyznać, że jest to jedno z najciekawszych widowisk ostatnich lat. O ile towarzysząca każdej zmianie układu sił w parlamencie międzypartyjna żonglerka stanowiskami nikogo już nie dziwi, to ta związana z TVP i Polskim Radiem była i jest wyjątkowo widowiskowa, tym bardziej, że – w przeciwieństwie do zwyczajowych roszad – jej zasady nie przypominają niczego podobnego w krajach, w których wolność mediów i pluralizm są pielęgnowane znacznie dłużej niż w naszej kwitnącej demokracji. Fakt ten zaciemniać mógł nie tylko obraz aktualnej sytuacji w mediach publicznych. Prosimy zatem o potraktowanie niniejszego tekstu jako rzucenia nieco światła na cały ten medialny galimatias.

(...)

Publiczne, czy państwowe?

Aby móc odpowiedzieć na pytanie „dlaczego warto walczyć o media publiczne”, musimy zacząć od kwestii absolutnie podstawowej – jasno powiedzieć sobie czym media publiczne różnić się mają od tych prywatnych. Państwowe radiofonia i telewizja definiowane są tak naprawdę przez wymóg przestrzegania tak zwanej misji publicznej, której wyraźna definicja zawarta jest w Ustawie o Radiofonii i Telewizji z 1992 roku. Główne filary owej definicji tworzą: pluralizm, bezstronność, wyważenie i niezależność, tak więc w świetle art 21. p. 1 ustawy o radiofonii i telewizji z dnia 29 grudnia 1992 roku publiczna radiofonia i telewizja oferować ma „całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu”. Wydawałoby się, że sformułowanie owo nie pozostawia wiele do interpretacji, niemniej jednak na nadużycia w tej materii pozwalali sobie politycy bodaj wszystkich opcji politycznych, które kiedykolwiek miały choćby ograniczoną kontrolę nad mediami.

Tak oto po wielu latach niegospodarności (za której ukoronowanie można uznać kontrowersyjny budynek TVP) i zbiorowego gwałtu dokonywanego przez całą „kastę” rządzącą, społeczeństwo dostrzegło już, że media publiczne przekształciły się w prywatny folwark kolejnych „grup desantowych”, które wymieniały się stołkami przy każdym dokładniejszym przetasowaniu na szczycie, transformując publiczną radiofonię i telewizję de facto w media prywatne, finansowane jednak przez całe społeczeństwo. Innymi słowy, media publiczne zaczęły konkurować z prywatnymi na polach zdominowanych przez te ostatnie, co musiało doprowadzić do ich kryzysu. Obiecanej odnowy nie przyniosła niedoszła koalicja PO-PiS. Gdy Prawo i Sprawiedliwość wygrała wybory, rozgoryczona porażką Platforma odrzuciła propozycję utworzenia rządu (jak przyznał Jarosław Gowin w wywiadzie dla Wprost na jesieni 2009 roku). PiS zawiesiła więc swoje obietnice na kołku w zamian za zdolność koalicyjną z LPR i Samoobroną. Sytuacja w mediach uległa wręcz pogorszeniu, gdyż nowa ekipa nie miała kwalifikacji i doświadczenia, które predestynowałyby ją do zarządzania publicznymi nadawcami. Można powiedzieć, trawestując słowa posła Tadeusza Woźniaka z posiedzenia w dniu 24 czerwca 2009 roku, że media publiczne przerodziły się w media państwowe. Różnica jakże subtelna, a zupełnie zasadnicza.

Sens prezydenckiego weta

Kolejna rządząca ekipa obrała strategię zgoła odmienną. W geście Piłata umyła ręce i postanowiła udawać niezainteresowaną. Nie ulega wątpliwości, że ten krok Platformy Obywatelskiej podyktowany był obawą przed spadkiem poparcia społecznego. Ograniczono się jedynie do działań pozornych, którym ostatecznie „ukręcił głowę” sam premier Tusk, w pełni świadomie zrywając zawarte z SLD zawieszenie broni, zmieniając treść ustawy przed finalnym głosowaniem, które miało przełamać prezydenckie weto śp. Lecha Kaczyńskiego. Tym sposobem Platforma utrwalała prezydencki wizerunek „hamulcowego zmian”. Czy słusznie?

Lech Kaczyński zawetował łącznie dwie ustawy medialne (w latach 2008 i 2009) i na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że utrwaliło to podsycaną wtedy przez ekipę PiS-SLD patologię w mediach publicznych. Sojusz wyszedł zresztą z tej sytuacji bez wizerunkowego szwanku, ponieważ kontrola nad przekazem radiowym i telewizyjnym wraz z Prawem i Sprawiedliwością zapewniła Grzegorzowi Napieralskiemu dobry wynik w wyborach prezydenckich i umocnienie w strukturach partyjnych; odpowiedzialność za medialny bałagan SLD zepchnęła zręcznie na swojego koalicjanta. Obraz Lecha Kaczyńskiego zmienia się jednak zasadniczo, jeśli zapoznać się z uzasadnieniami wet. Wyziera z nich bowiem zgoła inny od lansowanego wizerunek byłego prezydenta, wizerunek prezydenta wszystkich Polaków, a nie tylko PiSowskiej zawalidrogi. Lech Kaczyński zdawał sobie doskonale sprawę z fatalnej sytuacji, ale także z zagrożeń, jakie niosły obie ustawy medialne autorstwa Platformy. Trudno było jednak przekazać to opinii publicznej, która zdążyła oswoić się z prezydencką „gębą”, mimo że uzasadnienia wet dostępne były na rządowych stronach internetowych.

Tak więc w uzasadnieniu do weta ustawy z dnia 25 kwietnia 2008 roku Prezydent Lech Kaczyński zaznacza, że widzi potrzebę kompleksowej reformy mediów publicznych. Jednocześnie zwraca uwagę, iż przygotowana ustawa była niedopracowana. W dokumencie czytamy między innymi:

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie negując potrzeby wprowadzenia niezbędnych zmian w zakresie funkcjonowania radiofonii i telewizji, oczekuje od ustawodawcy przygotowania kompleksowej reformy, w której zmiana sposobu wyłaniania kadry kierowniczej mediów publicznych nie będzie jedynym celem ustawy, lecz co najwyżej jednym ze środków do poprawy funkcjonowania jednostek publicznej radiofonii i telewizji.

Prezydent zarzucił autorom projektu, że ustawa nie gwarantuje odpartyjnienia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz wzmocnienia jej autorytetu. Jednym z argumentów było zawarte w ustawie przeniesienie kompetencji KRRiT na organ podległy radzie ministrów jakim jest Urząd Komunikacji Elektronicznej. Prezydent argumentował:

(...) rozwiązaniem typowym dla państw niedemokratycznych jest włączenie publicznych nadawców medialnych w system organów nadzorowanych przez administrację rządową.

Z jednej strony Lech Kaczyński świadom był faktu, że nie tylko administracja rządowa może przekształcić media publiczne w narzędzie agitacji konkretnej partii, czy koalicji. Prezydent znalazł się jednak w tym trudniejszej sytuacji, będąc zmuszonym do wybrania mniejszego zła. W efekcie podjętych przez niego decyzji, nieoficjalna koalicja PiS-SLD rządziła mediami publicznymi aż do wyborów prezydenckich w 2010 roku, dzieląc między siebie anteny Polskiego Radia i Telewizji. Warto jednakże zauważyć chęć rozpoczęcia merytorycznej dyskusji na temat reformy mediów publicznych, mimo oczywistych szkód poczynionych w mediach publicznych przez partie Jarosława Kaczyńskiego i Grzegorza Napieralskiego.

Jak czytamy w podsumowaniu decyzji:

Uważam, że niezbędnym i istotnym elementem przyszłej debaty stać się powinny również zagadnienia objęte ustawą z dnia 25 kwietnia 2008 r., którą - na podstawie art. 122 ust. 5 Konstytucji - przekazuję Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej do ponownego rozpatrzenia.

Powrót rządowych mediów

Tempo wydarzeń powróciło do pełzającego marazmu aż do 24 czerwca 2009 r., kiedy to Sejm uchwalił ustawę o zadaniach publicznych w dziedzinie usług medialnych, która to ustawa również została zawetowana przez Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Ustawa likwidowała opłatę abonamentową zastępując ją dotacjami z budżetu państwa i właśnie to stało się przyczyną weta prezydenta, jako próba pójścia wręcz o krok dalej w stosunku do projektu z 2008 roku. W uzasadnieniu zostało zadane następujące pytanie:

Czy wobec uzależnienia poziomu finansowania od swobodnej decyzji ustawodawcy wyrażanej w ustawie budżetowej istnieje gwarancja na wykonanie przez KRRiTV postanowień umowy o finansowanie zadań publicznych przez okres dłuższy niż rok budżetowy?

O ile ustawa z 2008 roku przesuwała kompetencje z jednej upartyjnionej instytucji do organu rządowego, o tyle ustawa z 2009 roku uzależniała finansowo media publiczne od aktualnie rządzącej koalicji, która jedną nowelizacją budżetu mogłaby wywrzeć nacisk na zarządy stacji radiowych i telewizyjnych. Byłoby to cofnięcie się do czasów sprzed 1992 roku, kiedy to zamiast publicznych stacji radiowych i telewizyjnych istniały rządowe media, prezentujące "jedynie słuszną prawdę".

Tymczasem, równolegle do opisanej powyżej farsy, powstawać zaczął projekt ustawy medialnej autorstwa środowisk twórczych, który zawierać miał receptę na absolutne odpartyjnienie mediów publicznych. Gwarantem tegoż miałoby być zastąpienie KRRiT Radą Mediów Publicznych, która wybierana byłaby przez wylosowanych przedstawicieli ludzi nauki, sztuki, szkolnictwa wyższego oraz mediów. Projekt ustawy zakłada również likwidację abonamentu i wprowadzenie w jego miejsce doliczanej do podatku PIT tzw. opłaty audiowizualnej na rzecz Funduszu Mediów Publicznych, co zapewniłoby stabilność oraz niezależność finansową mediów publicznych.

Jednocześnie należy nadmienić, że choć zdaniem członków grupy Ratujmy Trójkę, ustawa medialna w takim kształcie jest najbliższa niezbędnych standardów, to należy zwrócić szczególną uwagę na wszelkie braki, które mogą umożliwić wykorzystanie ustawy w sposób, korzystny dla określonych jednostek lub partii politycznych. Szczególnie zwracaliśmy uwagę na konieczność zachowania definicji misji publicznej, która powinna pełnić rolę swego rodzaju preambuły. Obecnie (w wersji ustawy z 7 maja 2010) ustęp taki znalazł swoje miejsce, w art. 61 projektu, gdzie termin ten zastąpiony został sformułowaniem „medialna służba publiczna”. Przeciwnicy ustawy argumentowali także, że brak regulaminu zawierającego szczegółowe zasady powoływania członków Kolegium Elektorskiego, może stanowić czynnik ryzyka, jednak ze względu na ilość organizacji pozarządowych powinno zostać to uregulowane aktem niższego rzędu. Losowość wyłaniania Komitetu, czyli osób odpowiedzialnych za wybór członków RPM, również nie zagwarantowałaby, że nie zostaną wybrani ludzie zaangażowani politycznie, którzy zafundują obywatelom festiwal „wizjonerstwa” oraz walki o „rację stanu” i specyficznie pojmowany „pluralizm”. Problem po części rozwiązuje ustawowe wykluczenie członków partii politycznych z losowania, który to zapis znajduje się w obecnej wersji projektu. Naszym zdaniem oprócz możliwości odwołania członka KMP większością 3/4 głosów, w ustawie powinien się znaleźć zapis o możliwości odwołania całego Komitetu po zebraniu 300 000 podpisów.

Jednakże - przy wszystkich swoich brakach - ustawa ta i tak w większości naprawia uchybienia poprzednich projektów i stanowi uczciwy początek reformy mediów publicznych. Dlatego właśnie żywiliśmy nadzieję na rzeczową dyskusję partii politycznych z autorami projektu i przyjęcie go po osiągnięciu konsensusu. Nadzieję, jak się okazuje, naiwną.

Optymizm części naszej grupy przyćmiła najpierw zwyczajowa „mowa trawa” polityków, zaczepianych podczas protestów pod siedzibą Trójki. Ci jak jeden mąż wyrażali poparcie dla projektu twórców, formułując jednocześnie kuriozalne zarzuty. Tak więc poseł Gowin sugerował mgliście, że za ustawą według projektu środowisk twórczych stać miałby „korporacyjny interes” i praktycznie przyczynek do prywatyzacji, na którą PO nie zamierza pozwolić – niestety, poproszony o konkrety zrejterował. Posłanka Jakubiak zapewniała nas z kolei, że jest wielką fanką Trójki, lecz poza tą deklaracją nie dowiedzieliśmy się nic więcej. W wypowiedziach obojga znajdowały się jednocześnie zapewnienia, że ich partie prowadzą rozmowy z autorami projektu, aby móc osiągnąć porozumienie i naprawić wreszcie media publiczne.

Rozczarowanie sięgnęło jednak zenitu, gdy mimo szumnych deklaracji ze strony każdej dominującej siły politycznej w Polsce, rząd Platformy Obywatelskiej odstąpił od uchwalenia projektu autorstwa środowisk twórczych i zaprezentował własną koncepcję ustawy medialnej, w której pozostawiona zostaje Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, a Minister Skarbu uzyskuje możliwość zwalniania członków Zarządów spółek Polskiego Radia i Telewizji. Prace legislacyjne związane z ustawą według projektu środowisk twórczych zaczęły przypominać dreptanie w miejscu. Nie przypadkiem, jak świadczą wypowiedzi osoby bezpośrednio odpowiedzialnej za dopracowanie ustawy w kooperacji z reprezentantami inicjatywy obywatelskiej. Iwona Śledzińskia-Katarasińska nawet nie udaje, że zależy jej na opracowaniu ustawy odpolityczniającej media publiczne – w wywiadzie dla „Rzeczpospolitej” stwierdza wprost:

Jestem zobligowana do pracy nad nim [projektem twórców]. Ale ta praca nie oznacza przyjęcia go w takim kształcie, w jakim został zgłoszony. To zły projekt, tak lobbystyczny, jakiego świat nie widział. Oddawanie miliardowego majątku w ręce osób wylosowanych nie przemawia do mnie.

Aż dziwne, że osoba pracująca nad projektem wykazuje tak skrajną jego nieznajomość. Na usta ciśnie się wręcz pytanie: na ile jest to niewiedza, a na ile zła wola?

Obecnie w tzw. „zamrażarce sejmowej” znajdują się dwa projekty ustawy medialnej oparte na projekcie środowisk twórczych. Jeden z nich został złożony przez Platformę Obywatelską, a drugi przez Prawo i Sprawiedliwość. Jak długo potrwa przekazanie ich do odpowiednich komisji sejmowych – nie wiadomo. Mamy nadzieje, że politycy nie każą nam czekać tak długo jak na obiecane przed poprzednimi wyborami referendum w sprawie zmiany ordynacji wyborczej.

Tak oto za trzecim razem, gdy na drodze kolejnemu skokowi na media publiczne nie stoi weto Lecha Kaczyńskiego, wracamy do punktu wyjścia. Więcej, będące wynikiem ustawy PO głębsze uzależnienie mediów publicznych od polityków oznacza wręcz krok w tył. Po wyborach okazało się, że partyjny klucz wyboru członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie tylko nie zniknął, ale wręcz zrzucił maskę, aby pokazać triumfalnie oblicze.

Ironia losu

Rozwój sytuacji zdaje się sugerować, że śmierć Lecha Kaczyńskiego mogła odebrać nam jedyną osobę, która strzegła mediów publicznych przed partyjnymi interesami; paradoksalnie, nawet interesami partii, do której było mu najbliżej. Dla wszystkich obserwatorów sceny politycznej nie ulega już teraz wątpliwości, że każda inna partia postąpiłoby w identyczny sposób, jak Platforma Obywatelska w przypadku korzystnego dla siebie wyniku wyborów prezydenckich. Winien jest sposób myślenia polityków, którzy stołki w mediach publicznych traktują jak należne łupy po każdych wygranych wyborach. Rola służebna tychże mediów ginie w starciu z partyjnym interesem, gdyż w naszej niedojrzałej demokracji wygrana w wyborach jest dla polityków równoznaczna z legitymacją dla kolesiostwa.

Jeśli chcemy choć marzyć o prawdziwym społeczeństwie obywatelskim, które potrafi rzetelnie i sprawiedliwie ocenić działania rządzących, to potrzebujemy dobrych mediów publicznych, które będą mogły bez przeszkód wypełniać swoje statutowe obowiązki. Aby jednak to nastąpiło, partie muszą dojść do porozumienia i dobrowolnie zrzec się kontroli nad TVP i Polskim Radiem. Muszą podjąć rozmowy z twórcami i wspólnie dopracować ich ustawę, a następnie przyjąć jej ostateczną wersję w Sejmie. W przeciwnym wypadku już całkiem niedługo może dojść do sytuacji, w której media publiczne utracą bezpowrotnie szansę bycia organizatorem dyskursu społecznego oraz gwarantem bezstronności i pluralizmu, a pozostaną na zawsze pomieszaniem polowania z nagonką i tańców na śliskich powierzchniach.

Źródło: Ratujmy Trójkę

English version of the above text / Wersja angielska powyższego tekstu