Oni zaraz przyjdą tu
Skomlemy o dobicie, o Apokalipsę, która nie nadejdzie. Maszerujemy z pochodniami i wandejską pieśnią na ustach powtarzając za refrenem, że "oni zaraz przyjdą tu". Miesięcznice powtarzane skrycie od 1793 roku ujawnione w Państwie Polskim dopiero po upadku żelaznego anioła w najczarniejszy z czarnych poranków. Wzbudził on w polskich Apokaliptykach nadzieję na nadejście końca, w każdy dziesiąty dzień miesiąca wyglądamy krwawych aniołów zagłady, Napoleonów, Robespierre'ów i Kiszczaków. Oni jedynie mogą nas zbawić - bez Judaszów zbawienie nie jest możliwe.
Lubiłaś światło świecy - będziesz miała świece dwie
Chodzimy więc po chodnikach pokrytych stearyną, krzyczymy, że tylko pod tym znakiem Wandea jest Polską, a Polak jest Austriakiem. Krzyczymy do zbrojnych oddziałów "ukamienujcie nas", "ukrzyżujcie". Mamy swego proroka, któremu chcemy ofiarować męczeńską śmierć i miejsce po Jego prawicy. Wołamy "Jarosław", gdy widzimy krzyż, pragnąc kaźni, cierpienia. Polski maso-mesjanizm nie może znaleźć ujścia i wije się w konwulsyjnych spazmach cierpienia i błagania o miłosierny cios w plecy, przynoszący ulgę szelest spadającej gilotyny.
Jednak Najciemniejsza to nie Francja Robespierre'a, czy przynajmniej Serbia, gdzie przeciwnik ma twarz i wie co zrobić gdy mu się w nią pluje. Tu nie można nikogo wyzwać na pojedynek na ubitej ziemi, bo - jak pisał Herbert - tu błoto jedynie, w które tylko można się zapaść i czekać na dobicie.
Nóż ten był do chleba
Kiedy nie można liczyć na miłosierdzie rodaków - ratunek musi przyjść z zewnątrz. Wypatrujemy więc braci Słowian w nadziei na pomoc i bezwzględnych Teutonów, którzy ulżyliby w cierpieniu biednemu narodowi nowego Jeruzalem, które ma nadejść po męczeńskim dniu zagłady. Liczymy na nowy Potop, który zniszczy to co plugawe, a zostawi jedynie prawe i sprawiedliwe. Czekamy na roztopienie skandynawskiego lodowca, który pochłonie nasz nizinny kraj w powodzi krwi i rozpaczy.
Jednak wybawienie nie następuje. Cierpimy jak Tantal pomiędzy głazem, który w końcu musi spaść - a nie spada - a zatrutą rzeką, z której nie możemy zaczerpnąć samobójczego łyku wytchnienia. Umieramy więc w każdej sekundzie umrzeć nie mogąc. Czekamy przyjścia Bestii, która da nam zbawienie i wieczny spokój duszy po wieki wieków.
Amen
Bibliografia: Andrzej Stasiuk "Dziennik pisany później", Zbigniew Herbert "Bezradność", Władimir Sorokin "Lód"
